donderdag 31 december 2009

Ontvrienden

2009 zou het jaar van defriending worden, van het uitdunnen van overtollige "vrienden" op LinkedIn, Facebook, Hyves, MySpace, Twitter enzovoorts. Het is niet gebeurd. Toch is het een signaal: het allemaal zo eenzijdig positief dat het verdacht wordt, op die sociale netwerksites.

Hoog tijd dus, voor nuancering: je wilt weten of X betrouwbaar is, en of Y, die altijd zo hyperpositief overkomt, eigenlijk wel van wanten weet en niet alleen maar een gebakkenluchtfietser is. Nu is het geheel geaccepteerd om een leverancier te beoordelen, of een film of een boek, dus waarom niet met personen?

Een groot manco van LinkedIn e.d. vind ik dat de mogelijkheid van jurering ontbreekt. Voor ongunstige feiten is geen plaats. Maar collega's zijn als familie: je hebt ze niet voor het uitkiezen. En al kun je met vrijwel je gehele familie goed opschieten, iedereen weet wel ergens een mafiose achterneef of een tante met het karakter van een ongestelde vogelspin. Blijf daar uit de buurt, zou je willen roepen. Maar dat kan niet. Je kunt mensen niet aan de schandpaal nagelen, ook niet als ze dat verdienen. Gij zult de eer aan uzelve houden.

Kwaadspreken over iemand en tegelijk de eer aan jezelf houden is een grote kunst. Wie die denkt te beheersen moet stevig in de schoenen staan, want modder, eenmaal gesmeten, is een boemerang: het komt altijd terug.

W.F. Hermans is de meest kundige moddersmijter die ons land heeft voortgebracht, Gerrit Komrij een eervolle tweede. Maar Hugo Brandt-Corstius, die lange tijd in dat rijtje thuis leek te horen en daar zelfs geldprijzen mee won, is uiteindelijk toch akelig door de mand gevallen. Het duurde 30 jaar voordat de reuring rond de affaire Buikhuisen was weggeëbt. Nu we er eindelijk rustig naar kunnen kijken, lijkt B-C bezeten van ijlkoorts te hebben gehandeld. Hij verzon leugens die hij vervolgens Buikhuisen in de schoenen schoof en liet er een serie scheldkanonnades op volgen. Dat zweepte een meute op die Buikhuisen het werken uiteindelijk zo onmogelijk maakte dat hij het land verliet. B-C heeft altijd voet bij stuk gehouden [1, 2].

Inmiddels is Buikhuisen gerehabiliteerd en zo heeft Brandt-Corstius bewezen het lezen niet waard te zijn. Het zal hem aan zijn reet roesten, maar dommer kan een schrijver volgens mij niet zijn.

Moddersmijters opereren vaak anoniem of onder schuilnaam, zie de ontelbare naam- en stijlloze reaguurders op internet - of de 60(!) pseudoniemen van B-C, trouwens. De reden voor dit onderduikgedrag is dat je minder risico loopt om geraakt te worden door je eigen boemerangende modder. Je ontwijkt de verantwoordelijkheid voor je doen en laten. Het is laf.

Ontvrienden kan niet anoniem. Vandaar, misschien, dat het nooit een rage is geworden. Maar ik denk dat het dieper zit. Homo Sapiens is een jager/verzamelaar die wil houden wat hij heeft. Dus ook contacten. Wie contacten radicaal afkapt is abnormaal.

Mijn neef N wil al 40 jaar helemaal niemand van de familie meer zien of spreken. Dat gaf 40 jaar lang veel woede, frustratie en onbegrip. Hij verscheen niet op de begrafenis van zijn zus. Toen een andere zus daarna bij hem langsging, kwam zij niet verder dan onderaan de trap achter de voordeur. Hij bleef boven staan. Vanuit het donker hoorde zij hem zeggen dat zijn vrouw het niet verdragen kon als hij contact had met zijn familie. Maar toch hield hij van haar, liet hij doorschemeren. En of mijn nicht nu maar weer weg wilde gaan. Hij wilde geen gedonder.

Niet bij machte om zijn vrouw tot rede te brengen houdt hij zijn familie voor melaats. Hij is overigens arts, niet asociaal of dom of zo.

Ontvrienden noch defamiliëren zal ooit een trend worden. Zo zit de mens niet in elkaar.

Loket Diversen wenst u Gelukkig Nieuwjaar.

zaterdag 12 december 2009

Landbouwsubsidie stimuleert Q-koorts

De Nederlandse intensieve veehouderij is een steeds terugkerende ziekteverwekker, die bovendien nog eens wordt aangewakkerd met overheidssubsidies.

Varkenspest in 1999, mond- en klauwzeer in 2001, hormooncrisis in 2002, en nu dan Q-koorts. De werkelijke oorzaak van het probleem is dat de Nederlandse veeboer zoveel dieren zo dicht op elkaar zet. Er hoeft dan maar één dier iets onder de leden te krijgen en zo'n ziekte verspreidt zich razendsnel door de stal.

De overheid stimuleert dat. U boert? U haalt gemakkelijker subsidie binnen naarmate "uw innovatieproject (..) meer economisch of technisch perspectief heeft op toepassing op praktijkschaal, en een groter uitstralingseffect kan hebben voor toepassing door andere ondernemingen." Aldus Overheidsloket. (1)

Sinds de varkenscrisis in 2000 is het aantal varkenshouderijen gehalveerd bij slechts 10% minder varkens in totaal. In diezelfde periode is het aantal melkgeiten meer dan verdubbeld. Met andere woorden: de ene helft van de varkensboeren is twee keer zoveel dieren gaan houden en de andere helft is geitenboer geworden (2). Dat noem je innoveren want dan betaalt de overheid er graag aan mee.

Nederland is te vol en daarmee bedoel ik niet dat er geen buitenlanders meer bij kunnen. Nederland is te klein in verhouding tot de bergen vlees die we eten en exporteren. Alles en iedereen moet daarvoor wijken. Er is te weinig oppervlak voor stallen, dus dan wordt het hoogbouw. Varkensflats. Het RIVM adviseert dat megastallen slecht zijn voor de volksgezondheid, maar ze komen er toch (3, 4).

Het volk wil kaas en vlees. Dat dat vlees is opgepompt met hormonen en dat dieren onziek worden gehouden met antibiotica (wat dan weer resistente ziektekiemen kweekt), ach, daar proef je toch niks van? En die paar duizend mensen die doodziek zijn geworden van de Q-koorts, die zijn voor de kerst weer beter en in het voorjaar in de rest van het land alweer grotendeels vergeten.

De werkelijke oplossing is dat de dieren meer ruimte moeten krijgen. Maar, zeggen de boeren, dat is onrendabel. Dan kunnen we niet meer concurreren met het buitenland, en die krijgen nog veel meer subsidie.

Binnenkort worden er zo'n 20.000 geiten geruimd. Is dat dan wel rendabel? Ik denk het niet, maar de boeren klagen niet, want de dooie beesten worden vergoed. Met belastinggeld. We zagen in Zembla de grootste geitenboer van Nederland. Hoe kon hij dat bedrijf in een paar jaar tijd uit de grond stampen? Dat moet een combinatie zijn van geleend geld, subsidie en misschien de opbrengst van de vergoeding voor geruimde varkens een paar jaar terug. Is dat financieel gezond? Ik weet het niet.

De agrarische sector moet maar eens grondig worden doorgelicht. Door wie? Op de regering hoeven we niet te rekenen, die is bang voor boerenprotest. Optochten trekkers op de snelwegen, weet u nog? Als dat nu zou gebeuren is heel Nederland binnen een uur één groot verkeersinfarct van woedende burgers in hun heilige koeien. Je ruikt al haast hoe J-P het ervan in zijn broek doet.

De Partij voor de Dieren dan? Marianne Thieme verwijt de regering "dood door schuld" nu er mensen aan Q-koorts zijn overleden. Goedbedoeld, maar ze staat te blaffen bij de verkeerde boom. Drama opzwepen lost het probleem niet op.

Paul McCartney roept op tot een vleesloze maandag. Het is een begin.

Een van de weinige organisaties die het begrepen heeft is Wakker Dier. Zij wint veldslagen, maar het einde van de strijd is nog lang niet in zicht.

De kern van het probleem is dat economisch boerenbelang telkens weer zwaarder blijkt te wegen dan volksgezondheid en veel zwaarder dan dierenwelzijn. De enige manier om daar een vinger achter te krijgen, is door de geldstromen in die sector in kaart te brengen.

Onderzoeksjournalisten, aan de slag!

maandag 7 december 2009

Echoklik: robot zeehondje

Als je het niet gedomesticeerd kunt krijgen, dan maak je er een robot van. Uit Japan: een zeehondenpuppy genaamd Paro. Die eerste is echt, daarna ziet u Paro's. U dacht dat deze nep geen nut heeft? Skip de saaie vergadering naar 2:10 en zie hoe Paro mensenlevens beter maakt. Kawaii!

zaterdag 28 november 2009

Echoklik: Bohemian Muppets

Gast-auteur Floris was vandaag naar een heus rock concert. Hij vreesde de gemiddelde leeftijd nogal omhoog te halen, maar bleek de gemiddelde leeftijd te hebben. Ongeveer. Rock concerten trekken publiek dat homogeen gemêleerd is in de leeftijden van 15 tot 60. Ongeveer.

Hedendaagse popmuziek is een bloedeloos woestijnlandschap, vindt ook de hedendaagse jongere, die anders immers niet zo massaal naar al die ouwe lullenbands zou trekken. (Verzin hier nu zelf een paar alinea's oeverloze popjournalistiek, lardeer naar smaak met uw eigen stokpaardenkeutels en spaar uw encyclopaedische trivia inzake popmuziek tussen 1965 en 1990 niet!)

Vroegâh waren sommige dingen beitâh. Kijkt u naar onderstaande clip! Dit is geen bevel, maar u kunt het maar beter doen. Net zoiets als een griepprik, eigenlijk.


Deze clip is liefdevol overgenomen van Discover.

dinsdag 24 november 2009

Taalkijker: floordrobe, social notworking e.a.

Ook voor experts in Engels en zij die dat willen blijven: de taalkijk van BBC learning English.

Rustig en goed gearticuleerd English as it should be spoken, maar vooral ook met ongeëvenaarde Britse humor. Mis ook vooral Social Notworking en eten Al Desko niet.

zondag 22 november 2009

Graffiti is werkverschaffing

In het grauw van eind november herinneren we ons de mooie zomer van dit jaar.

Begin juli. Aan het eind van het perron zijn twee mannen bezig om het geheel bekladde transformatorhuisje van een keurige laag extreem dekkende verf te voorzien. Het waren geen professionele schilders, maakte ik op uit de gesoigneerde manier waarop de ene mij goedemorgen terug wenste terwijl de ander juist zijn gezicht angstvallig voor mij verborgen hield. Misschien werkstraf? Geen zwaar werk, in het ochtendzonnetje een huisje schilderen.

Nog geen maand later, op 27 juli 2009 zat er alweer graffiti op.

En zo blijft het werk in de wereld.

zaterdag 14 november 2009

FF snel wat virusscanners vergeleken

Click for English

Laptop besmet met een virus, dus maar even wat virusscanners vergeleken. Conclusie: gratis AVG werkt niet en McAfee is de goedkoopste die wel werkt.

Het eerste symptoom van de besmetting was dat mijn laptop niet wilde doorstarten. Meer..

Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om een aantal antivirusprogramma's met elkaar te vergelijken. Ik wilde namelijk af van McAfee omdat dat op de meest ongelegen momenten updates gaat downloaden en gaat scannen.

  • AVG was (bij wijze van proef) op deze laptop geïnstalleerd maar signaleerde hoegenaamd niets. AVG is gratis.
  • Norton Online Scan signaleerde de meeste besmettingen: 5. De online scan is gratis en duurt een nacht. Norton op je harddisk kost € 50 per pc per jaar.
  • Kaspersky en TrendMicro on-line scans signaleerden ieder 3 van de 2 bedreigingen. Ik denk dat Norton vals alarm gaf op twee bestanden. Kaspersky en TrendMicro zijn duurder dan Norton.
  • Maar McAfee kostte, met ING rentepunten slechts € 15 + € 3 vervoerskosten. Met die rentepunten kun je overigens verder erg weinig.

McAfee mag nog een jaartje blijven.

foto: Quiplash! by CCSA

zaterdag 7 november 2009

Op 22 december 1989 klom ik over de Berlijnse Muur

Bijna 20 jaar geleden werd de Berlijnse Muur geopend verklaard door bondskanselier Kohl en DDR-premier Modrow. Ik was erbij. Dat kwam zo:

Donderdag rond vier uur 's middags belde Nico. Ik zat op mijn werk, het was al bijna donker. "Ga je mee naar Berlijn?", vroeg hij. "Ja, da's goed", zei ik. "Wanneer?" "Vanavond." "Vanavond? Hoezo?" "Morgen gaat de muur open bij de Brandenburger Tor. Charles en Erik gaan ook mee. En jij hebt een rijbewijs. Kun je Erik aflossen." "Oh. Eh, ja, nee, leuk! Goed! Moe'k wel even vrij vragen. Bel je zo terug."

Mijn chef, een Duitser, stemde glimlachend toe. Hij begreep het wel en ik werkte hard, kon wel een potje breken. Om een uur of tien 's avonds vertrokken we uit Leiden in een gehuurde Fiat Panda. Ter hoogte van Bielefeld loste ik Erik af. Ik wist niet dat je een Panda in z'n 2 naar de 100 moet trekken omdat-ie dat in z'n 3 niet haalt. Ik, Vollidiot, oogstte flink wat getoeter maar maakte geen ongelukken. De weg door Oost-Duitsland was onverlicht en zonder vluchtstrook. Op de eerste Trabants reageerde Nico alsof hij voor het eerst een zeldzame diersoort zag. "Moet je zien! Dat rijdt hier gewoon zo rond! En daar nog een!" Tegen het ochtendlicht waren we in Berlijn, Hotel Comet pal in het centrum aan de Kurfürstendamm. Het bestaat nog. En waarom ook niet.

Om een uur of tien 's ochtends belde ik mijn ouders om te zeggen waar ik was. "Oh", zei mijn moeder, "Meneer Kohl is daar ook, straks. En die andere, hoe heet hij, Krenz? Nee, die is het niet meer." - "Honecker ook niet", zei ik. "Modrow", hielp Charles.

Van het voorgenomen hazenslaapje kwam niets terecht, we gingen de stad in. Bij de Gedächtniskirche stond een groot videoscherm waarop Leonard Bernstein in extase de 9e van Beethoven dirigeerde. "Freiheit!" zong het koor. "Freiheit?" zei ik. "Het is toch Ode an die Freude, niet an die Freiheit?" - "Ze hebben het aangepast", zei Charles. "Is wel eerder geweest. Als het niet Frei is zingen ze Freude. Nu dus weer Freiheit".

Langs de weg naar de Brandenburger Tor kon je stukken muur met graffiti kopen, voor veel geld. "We halen zelf wel wat", zei ik. Er was al een flinke menigte, het werd donker en het begon te regenen. Het was koud. Er kwamen toespraken die ik niet goed verstond, maar de heren Kohl en Modrow hielden het kort. De Muur werd Geopend verklaard en in minder dan een minuut stond hij vol met mensen en begon de massa naar voren te dringen. We keken elkaar vanuit de ooghoeken aan terwijl we grijnzend met de massa mee gingen, zachtjes duwend. Niemand vond het erg, in de koude regen dicht op elkaar schuifelen en duwen.

Hij was helemaal niet hoog, ik kon makkelijk bij de bovenkant. "Ik wil d'r op!" zei Charles. "Okee", zei ik. Ik leunde met mijn rug tegen de muur, zakte een stukje door de knieën en maakte een opstapje met mijn handen. Staande op mijn handen werd hij de muur opgehesen door de mensen die daar al stonden. Nico en Erik en nog een paar mensen volgden. Ik aarzelde. Hoe konden we terug? Toen greep ik de rand en hees mezelf op. Ik werd van onderaf geholpen en van bovenaf ook. De muur bleek nog geen meter breed.

Even later liepen we over de Unter Den Linden. Links was een een oorlogsmonument, een betonnen gebouwtje waarin een eeuwige vlam brandde. Er stond een Russische soldaat voor, stram in de houding en gewapend. Op de stoep voor hem probeerden een paar punks hem aan het lachen te maken met bekken trekken en gek doen, maar hij vertrok geen spier en keek strak over ze heen. Toen ze het opgaven en verder liepen zag ik alleen zijn blik veranderen, van krampachtig strak naar opgelucht. Maar verder geen spier.

We hadden het nog steeds koud, dus bij het eerste café gingen we naar binnen en bestelden koffie. De serveerster had vlekkerige rouge op en goedkope, korrelige make-up. Alles om ons heen deed denken aan de vroege jaren 70. Houten stoeltjes met oranje skai bekleding, beige formica tafeltjes, een klein gelig doorzichtig plastic kannetje koffiemelk op tafel, wat suikerklontjes in een bakje, alles van een gedwee soort soberheid, proper en verzorgd maar arm. Nico had Kaffee mit Sahne besteld (15 pfennig) maar kreeg hetzelfde kopje zwart spul als ik, die Kaffee mit Zucker (10 pfennig) had besteld. Hij keek de serveerster verongelijkt aan "eh..die Sahne?". Met een mengeling van irritatie en gêne draaide ze het plastic kannetje met het handvat naar hem toe. "Das ist die Sahne, und das ist der Zucker", zei ze getergd terwijl ze het bakje klontjes even optilde. Ik had met haar te doen, deze hardwerkende vrouw die de armoe moest uitleggen. Bij het afrekenen bleek dat wij voor onze Westmarken niet 1 op 1 maar tegen de officiële koers een enorme hoeveelheid Ostmarken terugkregen. Dat we zo rijk waren vergeleken met Oost-Duitsers had ik niet verwacht.

Niet ver van het café was een disco. Er was geen kip, zagen we door de ruiten, je kon een kanon afschieten zonder iets te raken. Dus wij wilden naar binnen, maar dat ging niet. "Voll!" riep de portier. "Aber es sind doch nicht so viele Leute da?" vroeg ik. "Nee aber wir dürfen nicht mehr Leute zulassen", zei de portier. Hij benadrukte dürfen, waarmee hij de suggestie wekte verbanning naar Siberië te riskeren als hij ons binnen liet. Wij drongen dus maar niet aan en dropen af.

Het was al wat later in de avond en na bijna 48 uur op de been waren we toch wel wat moe. We besloten terug te gaan met de metro. Dat betekende terug langs een douanepost en we hadden geen van allen een visum, maar dat moest kunnen want we waren de enigen niet. En inderdaad, op het metrostation stonden tientallen lotgenoten. Er hingen stalen loopbruggen boven het spoor en de perrons. "Vier jaar geleden met schoolreis stonden daar nog soldaten met machinegeweren", zei Nico. "Nu niet meer. Er is toch al wat veranderd." De metro was een mooi ouderwets ding met veel hout. We stapten uit bij de grenspost. Ik moest eerst want mijn Duits was het beste, werd besloten.

Eenmaal aan de beurt schoof ik de douanier mijn paspoort toe. Hij bladerde erin, op zoek naar het stempel van mijn visum. Dat had ik niet. Hij keek me vragend aan. "Ich bin über der Mauer gekletterd beim Brandenburger Tor", zei ik. Hij keek me heel even verbaasd aan, toen keek hij weg en blies even, "pfff". "Wat moet ik hiermee?" zag ik hem denken. Toen schoof hij met de ene hand zijn pet naar zijn achterhoofd en met de andere mijn paspoort terug. Charles stond achter mij. "Dasselbe", zei hij, zijn paspoort aanbiedend. Ik zag de douanier slikken en weer wegkijken met een scheve grijns terwijl hij ons verder woof. Wat hij nu toch weer meemaakte, vier Holländer die speciaal hierheen komen om over de muur te klimmen, hij had nooit gedacht..

De volgende dag bezochten we Oost-Berlijn opnieuw, nu via Checkpoint Charlie. Midden in de stad werden we opnieuw welkom geheten in Berlijn, de hoofdstad van de DDR. De douaniers vergaapten zich aan Eriks briefje van 50 met de zonnebloem.

Charles wilde naar de Potsdamer Platz. Iedereen die we de weg vroegen wist het precies en wees, heel behulpzaam. Onderweg zagen we nog wel wat Nazi-bouw, de swastika's eraf gebikt en hier en daar vervangen door hamer en sikkel. Maar daar aangekomen was er niets, geen gebouwen, alleen een kale zandvlakte. Hitlers bunker gebombardeerd en een wereldoorlog ten einde, zand erover en nooit meer wat aan gedaan want het was meteen opnieuw oorlog, koude oorlog. Het was buitengewoon vervreemdend dat zo'n klinkende naam, zo'n duidelijk begrip bij iedere Berlijner, al zo lang niets meer dan een lap kaalslag was, een zwaar litteken in de stad.

Terug naar de Brandenburger Tor, kijken hoe het bij daglicht was. "Nog geen 24 uur open", wees Charles op de graffiti. Overal langs de muur hoorde je onophoudelijk ting ting ting ting van steenbeitels op beton. Nico vroeg een voorbijganger een foto van ons te maken. Ik bleef opzij kijken in de richting van dat geluid om het nooit meer te vergeten. Daarna moest ik de voorbijganger nog geruststellen dat het niet erg was dat ik niet in de lens gekeken had.

Vlak voor de terugreis wilden we toch nog een paar stukjes muur mee. We reden naar Checkpoint Charlie en stapten uit. Weer overal dat geting-ting van de beitels. Ik vroeg iemand die daar bezig was of ik zijn setje even mocht lenen. Dat mocht, hij was heel vriendelijk en wees hoe ik Stückchen mit Farbe eruit kon bikken.

De Berlijnse muur was veel meer dan iets dat je op school geleerd had. We waren opgegroeid met de Muur als symbool van redeloze machtsuitoefening en staatsterreur. Maar hij was nu echt gevallen, de koude oorlog was over en de menselijkheid had gewonnen. Vanaf nu zou alles beter worden.

Die zondag 24 december 1989 reden we terug. Ik had net de sleutel van mijn nieuwe appartement gekregen en had eigenlijk willen witten, dat weekend, maar er zijn nu eenmaal belangrijker zaken in de wereld. Die kerstavond heb ik nog wel de tapijtresten van de vorige bewoner verwijderd, want het nieuwe tapijt kwam 3e kerstdag. Van witten is het nooit meer gekomen.

dinsdag 3 november 2009

Verdienen Meer Bekendheid

In de mail vandaag een berichtje van het onvolprezen Beauforthuis, volgens Michiel Borstlap de enige concertzaal ter wereld waar de directie voor je kookt. Soep, in zijn geval. Maar dit terzijde.

De Commissie Cultuur van Loket Diversen heeft reeds kaarten geregeld voor het aanstaande concert van Harmen Fraanje en Igor Roma, maar eigenlijk is het onbegrijpelijk dat deze mannen niet veel meer bekendheid genieten. Dus daar maken we dan maar even wat reclame voor. En nee, daar verdienen wij niks aan.

zondag 1 november 2009

Echoklik: luister naar je hersens

In Vlaanderen werken kunstenaar Christoph de Boeck en onderzoeksinstituut IMEC samen aan project Staalhemel. Je loopt met een EEG scanner op je kop onder een hemel van stalen platen. Die platen maken geluid dat wordt beïnvloed door je hersengolven. Wat je hoort is een klankweergave van je hersenactiviteit.

Opvallend: een aantal non-profit onderzoeksinstituten werken samen met een kunstenaar aan werkelijk nieuwe technologie. Het bedrijfsleven is (nog) nergens te bekennen.

Vergelijk dat met Nederland: je krijgt hier nog geen TV-programma de lucht in zonder sponsor. NWO beheert de subsidiepot voor wetenschappelijk onderzoek en geeft snelcursussen om die met goed gevolg aan te vragen, maar levert dat ook iets op dat zich kan meten met de Vlaamse confrères? Wie het weet mag het zeggen.

Die Calvijn en die kooplieden, dat waren toch eigenlijk een vreselijk stel krentenkakkers bij mekaar. En op die canon moeten wij onze toekomst baseren!

afbeelding: Buchanan's Journal of Man, November 1887 via DoubleM onder CC 2

donderdag 29 oktober 2009

Echokliks: voortplanting

Het schijnt dat de BBC veel geld verdient aan de verkoop van grappen uit televisieseries. Maar of ze iets hebben gekregen voor dit citaat? Vergelijk deze aflevering van xkcd met deze Monty Python sketch.

Je kunt er een spelletje van maken. De telefoniste van elektronicaboer Display in Utrecht heeft een tweelingzus die werkt bij New Tech Infosystems. En ze is geheel rechtenvrij, deze juffouw, zo blijkt.

De foto van de copy cat is van Rochelle et al, gebruikt onder CC BY 2.0. CC betekent Creative Commons. En Copy Cat, in overdrachtelijke zin.

woensdag 21 oktober 2009

Echoklik: de last van babyboomers

In NRC van eergisteren verwoordt Rosanne Hertzberger het ressentiment van de generaties na de babyboom, en dat doet ze buitengewoon goed.

Het lokt ook nogal wat reacties uit.

Sint Maarten & Halloween

Er komt een groepje kinderen het tuinpad op, ze bellen aan, u doet open. De kinderen zingen dan een liedje, ieder voor zich in een eigen toonaard en prestissimo want deze beproeving moet zo snel mogelijk afgeraffeld. Wat er klinkt heeft wel iets van een symfonieorkest dat aan het stemmen is of van freejazz door dilettanten. Niet om aan te horen.

U reageert hierop echter met een dolenthousiast "ooo, wat mooi jongens!" en keert stante pede ampele doses snoep uit. Dat is namelijk de deal.

De schoolfrik in mij zou wensen dat ik de moed had om het anders aan te pakken.
- Nou jongens, dat leek echt nérgens naar. Da's toch geen liedje op deze manier? Daar krijg je niks voor hoor, dat moet wel even beter. Eerst even stemmen dat we op dezelfde noot beginnen. <zingt een la> Siiint..
- <kinderen in koor, onvast> Siiint
- luister naar mekaar jongens, Siiiint
- <kinderen in koor, nu beter> Siiint
- en allemaal tegelijk nu <dirigeert> Sint Maarten..
Waarop dan een redelijke uitvoering van het versje volgt. Want ze kunnen het best, als je het een beetje begeleidt.

"Nou, doe jij maar open dan", zei mijn vrouw, die dat geveinsde enthousiasme veel beter beheerst dan ik en bovendien ook altijd dichter bij de deur is met Sint Maarten.

De realist in mij is echter veel sterker dan de schoolfrik. Halverwege mijn openingszin beginnen sommige kinderen namelijk van schrik heel hard te huilen, anderen gaan schelden of (erger) uitlachen en de begeleidende ouder kijkt mij aan alsof ik een kinderlokker ben en zal dat blijven doen zolang wij hier wonen.

En dan hebben we het nog over een oud-Hollandse gewoonte. Halloween is ook al aan het overwaaien. Dat pak je aan met de methode Fry & Laurie.

foto: pvantees onder Creative Commons licentie

woensdag 7 oktober 2009

Echoklik: Microsoft presenteert de muis van de toekomst

Click here for English

Microsoft slaagt er maar niet in om overtuigend over te komen met nieuwe ontwikkelingen. Dat hadden we al eerder opgemerkt, maar we zien het weer gebeuren.

Neem ter vergelijking eerst de presentatie van Google Wave. Gepresenteerd als "loooooong" video dus je weet van te voren waar je aan toe bent, het is opgenomen met publiek erbij dat herrie maakt, de presentatie is eerlijk, allesbehalve gelikt, er is wat gestuntel en gegiechel. Wave crasht een paar keer. Maar het publiek is enthousiast, wat je ziet is echt nieuw, je voelt op je klompen aan dat hier vooruitgang wordt gemaakt. Je ziet een klein team van redelijk ontspannen mensen. "Leuk", denk je dan, "ben benieuwd".
Die video verscheen ongeveer in juli en inmiddels is er rond Wave een hype ontstaan. Net als bij Gmail moet je ervoor worden uitgenodigd, op Twitter wordt om uitnodigingen gelogen, gesmeekt en gevochten. Onzin, want je moet gewoon even wachten. Maar de presentatie laat wel zien dat Googlers meedenken met gebruikers, goed nadenken over wat zinnig ontwerp is, over wat prettig werkt en wat niet.

Vergelijk dat eens met de presentatie van de nieuwe muizen van Microsoft. Een kort stukkie tekst. Je kunt een PDF en een video downloaden, niet embedded bekijken. Op Loket Diversen draaien we daar onze hand niet voor om, maar zo'n softwaregigant neemt die moeite blijkbaar niet. Uitgesproken knullig. Het onthult een zekere onverschilligheid naar het publiek en tegelijk wordt op deze manier de middelvinger opgestoken naar de 11 mensen die er toch duidelijk hard aan hebben gewerkt. Hun inspanningen worden stiekem geserveerd in een achterafhoekje, niet voor publiek dat mag juichen en joelen.

Die 11 mensen lijken niet veel ruimte voor hun creativiteit te hebben gehad. Of die creativiteit is niet (meer) aanwezig, dat zou ook kunnen. We zien aardige dingen maar de kreet Frustrated Total Internal Reflection is zo gruwelijk fout dat-ie in aanmerking komt voor een Darwin-award: met zo'n slogan draai je het product meteen al de nek om, nog voordat het überhaupt op de markt verschenen is. Verder valt op dat alle toekomstmuizen bedraad zijn. Waarom niet draadloos? Komt er zoveel data langs dat Bluetooth het niet aankan? Is Zigbee verboden door meneer Balmer?

Alle respect voor de technische prestatie van die 11 mensen, daar niet van. Maar MicroSoft doet weer zo timide en schutterig over de toekomst dat je daar moeilijk vertrouwen in kunt hebben. Alsof ze nu al weten dat ze over 10 jaar niet meer bestaan.

Futuroloog en schrijver Bruce Sterling riep laatst nog uit: Microsoft, that's where ideas go to die. Ik vrees dat hij gelijk heeft.

Even terug naar Google. Deze jongen laat iets zien over Chrome. Let op, hij zegt: "één van onze grondbeginselen bij het ontwerpen is: we willen de gebruiker niet interrumperen". Het lijkt zo simpel, maar het is van vitaal belang: geen windowtjes met "are you sure?" meer. Hoeveel tijd van uw leven hebt u daaraan verspild?

Waarschuwingswindowtjes zijn ernstig 20ste eeuw, en dus niet meer van deze tijd. Software van de toekomst moet slimmer in elkaar zitten, zo slim dat de makers er zelf graag mee werken.

Toch maar aandelen Google, dan?

Een scherpe momentopname van Twitter

Iedereen had het erover. Je kon geen klik geven zonder het T-woord langs te zien komen en heel veel mensen waaronder Barack, Youp, Geert, Maxime Verhagen en de Dalai Lama doen het. Reden genoeg dus om op onderzoek uit te gaan, waarvan hieronder verslag. Twitter beweegt en verandert waar je bij staat, dus het is een momentopname. Maar wel een scherpe.

Een compleet overzicht is onmogelijk, dus we presenteren de krenten uit de pap tot dusver. Lokkertje: een aantal twitterazzi die ik volg(de) worden genoemd, maar niet bij naam. Je weet wel wie je bent als je het leest. Nieuw voor Loket Diversen zijn de uitklap-links met nadere tekst en uitleg, zodat je kunt overslaan wat je al weet.

Een half jaar terug legde Marie-José Klaver op haar NRC-blog steeds nog geduldig uit wat Twitter überhaupt is, maar diezelfde krant ging er vorige maand al van uit dat deze kennis thans tot uw algemene ontwikkeling behoort. U had het gemist?

Voor wie nu brandt van nieuwsgierig verlangen om er nu ook, meteen! maintenant! jetzt! mee aan de slag te gaan hebben we een setje essentiële Twitter-links. Proberen?

Maar wat heb je er nou aan?
  • Het is vreet tijd maar dat kan ook leuk zijn.
  • Het is nuttig en handig maar dan moet je er wel eerst wat tijd in steken.
  • Wie twittert heeft nergens haarzijn volle aandacht bij en dat geeft een versnipperd denkraam dat langer aanhoudt dan je lief kan zijn. Extreme gevallen kunnen nergens hun hersens meer bij houden.
  • Nieuws van ooggetuigen, ongecensureerd en heter van de naald dan CNN.
  • Geen beter venster op de waan van de dag & de trend van dit moment, maar wees gewaarschuwd: overal zanikt bagger.
  • De commercie buit het al uit maar Twitter zelf heeft nog geen cent winst gemaakt.

Er zijn grofweg vier soorten twitteraars, zie het plaatje hierboven: met de klok mee heb je personen, organisaties, groepen machines en losse machines. De laatste categorie eerst. Een machine die webcontent genereert heet een bot (van robot) en die dingen bestaan al zo lang als internet zelf: al in 1995 werd je verleid om te chatten tegen een bot (zie ter illustratie deze aflevering van xkcd) maar je hebt dus ook twitterbots. Voorbeeld...

Er zijn ook bots die internet afgrazen met bepaalde zoektermen en wat ze vinden doorsturen in een tweet, zoals Newsycombinator, maar er zijn ook organisaties waar mensen achter zitten die zo werken. Zo is Geert Wilders ook (een) bot (en niet alleen op Twitter), maar ook Barack Obama, buienradarNL, The Economist, NSvertraging, NRC Next, The Guardian, de BBC, The New York Times en talloze anderen. We hebben het nu over de rechterkolom van de matrix.

Maar de grootste categorie zijn gewone mensen zoals u en ik, met een internetaansluiting en eventueel een mobiele telefoon. Die vormen met z’n allen een wereldwijd fijnmazig en dichtbezet netwerk dat, we noemden het al, ooggetuigenverslagen de wereld in stuurt. Het laatste nieuws volg je middels hashtags, dat zijn termen met een #, hash-sign ('hekje') ervoor, die je bij wijze van trefwoord in een tweet zet. Die methode is op zichzelf niet nieuw, maar de macht en de kracht ervan kwamen voor het eerst duidelijk naar voren bij de aanslagen in #Mumbai en later ook bij andere grote gebeurtenissen in het wereldnieuws. #Iranelection staat met ruim 300.000 tweets momenteel zelfs op nummer 2 van de meest voorkomende hashtags. Gevestigde media gebruiken dit. Er komen foto’s en filmpjes in het nieuws die zijn gepost door twitterazzi uit Iran (zoals de foto linksboven in de matrix), Urumqi en zeer recent Guinee.
Ander voorbeeld: #michaeljackson is inmiddels niet meer hot (verzin zelf een flauwe woordspeling) maar zijn overlijden legde de servers van Twitter langdurig plat en die van Google bijna. Dat is interessant, want internet is een economische levensader en een primaire levensbehoefte voor een schrikbarend groot aantal bedrijven en mensen (waaronder ikzelf), en daarom is het belangrijk dat zwakke plekken worden gevonden en verbeterd. Dat is kennis die Twitter te gelde kan maken, als dat nog niet gebeurt.

Als je een hashtag afspreekt heb je een clubje. Zo kon je met #ZG plaatsnemen in de virtuele wegzakbank en commentaar geven op ZomerGasten. Een half oog op de TV, een half oog op je smartfoon. Ik miste niets, zag ik, en bleef gewoon in de tuin verder laptoppen. Dit commune-idee is ook handig om erachter te komen of andere mensen ook last van “iets” hebben, bijvoorbeeld dat Firefox telkens crasht of dat internet vandaag erg langzaam is. Oplossingen, if any, vind je met Google, lotgenoten met Twitter. Dat helpt meestal niet, maar toch geeft het een prettig gevoel: gedeelde smart is halve smart, net als dat het op je werk een band schept als je collectief niet kunt doorwerken omdat “het systeem” weer eens retetraag is.

Zoals we hierboven al tersluiks opmerkten was het liefde op het eerste gezicht, het klikte meteen en we kunnen inmiddels gerust spreken van een hartstochtelijke verbintenis: die tussen Twitter en de Smartfoon. Tweets zijn klein genoeg voor zo'n klein beeldschermpje en met zo'n ding ben je permanent on-line. Dat, en het feit dat homo sapiens van nature een beest is dat graag praat, is de voedingsbodem van Twitter.

Maar wie praat heeft lang niet altijd iets te zeggen. Wat heb je eraan om van iemand te weten of ze bij de bakker in de rij staat met rugpijn, of dat haar jongste spruit zojuist de bank heeft ondergekotst en dat zij verdoemme overal in haar eentje voor staat? Niets, zou je zeggen, maar bij nader inzien ligt dat toch iets anders. Laat me hier even over uitweiden, er zit meer achter.

Deze mevrouw bleek een verwoed netwerkster type babbelkous, ze produceert een enorme stroom tweets die me grotendeels helemaal niets zeiden. Ik stond om het punt om af te haken toen me opviel dat het woord Afghanistan wel erg vaak voorkwam. Kort daarna bleek ze ook op deze manier haar echtgenoot, gelegerd in Uruzgan, op de hoogte te houden van haar reilen en zeilen. Ik kan me voorstellen dat het voor hem een grote morele steun is om dat allemaal te zien. In stilte hoop ik ook dat hij inmiddels besloten heeft om, als zijn missie erop zit, voorlopig in de buurt te blijven. Maar wie ben ik?

De stemming op Twitter is als in de beginjaren van internet onmiskenbaar welwillend, optimistisch en goed van vertrouwen. Je komt gemakkelijk met mensen in contact. En het is heel leuk, virtueel rubbing shoulders met mensen als Youp van 't Hek of John Cleese. Waarom ik Barack Obama volg? Je ziet hem soms zijn ruim 2,2 miljoen volgers oproepen om iets te doen tegen de flagrante leugens over zijn nieuwe ziektekostenplan, bijvoorbeeld. Je ziet bijvoorbeeld ook dat veel BN-ers niet verder komen dan leeghoofdige kromspraak. Totale onbekenden kunnen je daarentegen op interessante dingen wijzen, en je kunt ook mensen volgen die je juist níet mag. Ik noem geen namen.

Die welwillende atmosfeer maakt ook dat mensen met een beperking lotgenoten en daarmee steun en raad vinden. Tegelijkertijd etaleren ze hun wel en wee. Dat is niet altijd even verheffend en het is heel gemakkelijk om daar een snel oordeel over te geven. Maar als je beter kijkt zie je een tijdbom tikken. Hoezo?

Een klein stukje extra informatie kan een heleboel andere informatie in een volledig ander daglicht stellen. Het blijft dus altijd zaak om verder te kijken dan je neus lang is en dat is tegenstrijdig met het koppensnellersmedium dat Twitter is. Ook blijft de vraag hoe je beter de krenten uit de gigantische papstroom kunt pikken. Deskundoloog Lee Bryant doet in het gortdroge vakblad Informatie Professional dan wel totaal lyrisch over Twitter en RSS- feeds, maar het filteren van de informatiestroom is niet eenvoudig. We komen daar beslist nog op terug.

Foto's: server farm door Sugree, robot door FlySi, massa door davidChief, individu door misterasmus. Misterasmus heeft een grote verzameling getwitterde foto’s van geweld rond de verkiezingen in Iran, waaronder een van Neda toen ze nog leefde. Alle foto's zijn gebruikt onder een Creative Commons Share-Alike licentie.

zaterdag 3 oktober 2009

Vertraging Bouw Vredenburg door Anti-Hoest-Installaties

De nieuwbouw van Muziekcentrum Vredenburg blijkt te worden vertraagd door opstartproblemen met de antihoestinstallaties in de nieuwe concertzaal.
Plannen voor deze inrichting zijn tot nu toe zorgvuldig geheim gehouden. Loket Diversen kwam ze op het spoor dankzij een anonieme tip van een lezer die betrokken is bij de bouw. De oplossing lijkt echter in zicht, aldus functionaris A. van Vredenburg. A. wilde niet met zijn naam op dit blog, maar na enige aarzeling was hij graag bereid om ons volledig op de hoogte te brengen.

"Vooral voor de musici is dit een e-nór-me vooruitgang. Het gehoest van met name de fossiele abonnementhoudsters was echt een plaag. Artiesten raakten erdoor uit hun concentratie en ik kan u stapels klachtenbrieven van echte muziekliefhebbers laten zien die zich er vreselijk aan ergerden. Tientallen jaren hebben we geprobeerd er iets aan te doen. Gratis hoestpastilles uitgedeeld bij aanvang van de concerten, maar toen bleken die ouwe besjes keihard met de papiertjes te gaan ritselen. We hebben een tijd lang HOESTEN HINDERT in hele grote letters op de wanden geprojecteerd, maar daar trokken ze zich geen ene mallemoer van aan. Een landelijke campagne had ook geen enkel effect. En ze steken mekaar aan hè? Soms heb je een concert waarbij het een kwartier lang redelijk stil blijft, maar dan komt er een zachte passage en dan is er altijd wel ergens iemand die móet en zál kuchen. En dan komt er een hele kudde los. De zaal heeft een heel open akoestiek, maar dat betekent helaas ook dat je álles goed hoort. Ook dat gekuch.

Omroepen kwamen hier ook altijd graag, maar meer dan een radiouitzendinkje kwam er nooit van. Miljoenen zijn er gespendeerd aan dure digitale opnames met de bedoeling om ze op CD uit te brengen, maar dat kon dan nooit vanwege dat stomme gehoest. Heel veel grote namen kwamen hier ook niet meer, daardoor. Dus iedereen was het er wel over eens dat er iets moest gebeuren. Jongeren doen het ook, maar minder. Het probleem is hoofdzakelijk ouwe dametjes, van het slag dat het geen ene reet kan schelen hoe hinderlijk ze zijn. Wij krijgen er daar relatief veel van, voornamelijk uit Bilthoven-Noord. En lang niet allemaal hoor, het is een klein groepje dat het verpest voor de rest. Maar je kunt ze niet weigeren, want ze hebben al 80 jaar een abonnement. Dus we móesten wel drastische maatregelen nemen."

A. neemt ons mee naar een gedeelte van de zaal waar de antihoestvoorziening al operationeel is. Het filmpje toont u een artist's impression. "De risicogroep komt in twee ringen met speciale stoelen. Elke stoel is voorzien van sensoren en een afvoerinstallatie. Bij het minste of geringste kuchje krijgt oma een zachte prop tegen haar snufferd gedrukt, de zgn. muffler, aan een hydraulische arm. Die armen maakten eerst nog wel wat geluid, en dat kon natuurlijk niet. Het heeft de fabrikant een hoop tijd gekost om dat te verbeteren, maar nu zijn ze helemaal geluidloos." A. gaat zitten op een stoel en kucht. Ogenblikkelijk gaat boven zijn stoel een luikje open waaruit al even onhoorbaar een arm flitst die A's kuch smoort in een prop textiel. A. kantelt vervolgens met stoel en al achterover in de wand via een kantelmechaniek, waarbij tevens een andere, lege stoel verschijnt. In een flits zagen we A met zijn benen in de lucht een soort glijbaan afgaan.

Even later treffen we A. een paar verdiepingen lager. "Het wegkiepmechaniek is nu helemaal geperfectioneerd. We verwachten heel weinig protest. Direct euthanaseren bleek ethisch niet haalbaar, maar ze worden goed opgevangen en ze krijgen een drankje dat de afgelopen vijf minuten geheugen uitwist. De meesten hebben sowieso geen korte termijngeheugen meer. Dat is mede de oorzaak van het probleem."

Ook acteurs hebben veel last van hoesten door het publiek. Een aantal toneeltheaters is geïnteresseerd in de Irritating Person Removal Installation, zoals de toestellen zijn genoemd. "We zijn bezig om samen met de fabrikant het systeem aan te passen zodat het gemakkelijker ook in andere theaters geïmplementeerd kan worden. Er is een vereniging opgericht "Vrienden van het Antihoest-theater". Anne Wil Blankers is benaderd om op te treden als beschermvrouwe, zij is goed op de hoogte met de problematiek en ze heeft natuurlijk een enorme goodwill bij het publiek", aldus A.

Mevrouw Blankers bevestigde desgevraagd dat hoesten door het publiek een groot probleem is. "Het is vreselijk storend voor andere mensen en het haalt je uit je concentratie. Vooral 's winters is het heel erg. We hebben de voorstelling wel eens onderbroken en toen het publiek toegesproken, zo van 'en nu iedereen even uithoesten en dan bent u voor de rest van de avond stil'. Dat werkte totaal niet, ze bleven mekaar juist aansteken, en die hele voorstelling werd een klucht. En het is natuurlijk bespottelijk dat je als een schooljuffrouw moet optreden tegen volwassen mensen."

De firma die de installaties leverde was niet bereikbaar voor commentaar, maar is onder andere bekend van installaties in ziekenhuizen waar de patiënt door onderzoeksapparatuur moet worden gehaald. De veiligheid is uiteraard gewaarborgd.

maandag 28 september 2009

Echoklik: precision urban hopper

Dingen op wielen werken alleen op een vlak terrein en dat is schaars. NRC berichtte laatst over Hopping Rotochute, een robotje dat kan springen, ontwikkeld voor US Army. Daarvan vonden we nog geen videobeelden, maar wel van de Precision Urban Hopper (PUH), en dat is net zoiets.

Hij springt over een heel hoog hek, stuitert een paar keer, en rijdt dan verder. "Goh, leuk", denk je eerst. Maar dan komt onherroepelijk de vraag waarvoor het ding gebruikt zal worden. Met een camera erop om te verkennen? Die moet dan wel aan de onder- én de bovenkant, want voor PUH maakt het niet uit of hij op zijn buik of op zijn rug landt, hij rijdt in beide toestanden verder. En dan begint het te dagen. Explosieven! PUH is een zelfmoordrobot! Al kan hij natuurlijk ook vreedzame vrachtjes brengen.

Mulle zandhobbels met stug struikgewas aan de andere kant van het hek zal hij niet gemakkelijk nemen. Daar zijn mieren en andere geleedpotigen nog steeds beter in. Lekker PUH.

Foto: Pandyian onder Creative Commons

zondag 27 september 2009

Echoklik: borstelhaaraandrijving

Creatief geknutsel van de allerbeste soort. Kijk maar!

maandag 21 september 2009

Ludieke streaker

Voormalig collega Craig gaf zijn baan op als International Sales Manager en keerde samen met zijn vrouw terug naar de VS van A om zich te vestigen op Mount Shasta, Californië, alwaar hij een nieuw bestaan vond als reisgids voor ski- en mountainbiketochten.

Op Mount Shasta is ook een amfitheater van de I AM-beweging. Wij hadden daar ook nog nooit van gehoord, maar dat is een groepering die religie en hypernationalisme mengt zoals alleen Amerikanen dat kunnen: God Bless America's kitschpoppenkast.

Actie geeft reactie, ook daar. Kijkt u naar beelden van I AM's praalvoorstelling, tot en met het moment dat Craig's vriend Joel slechts gehuld in een Wibra-onderbroek een expressieve dans doet op de klanken van Schiller's Ode an die Freude, of Freiheit. Dat mag u zelf kiezen.

zaterdag 19 september 2009

Most animation is shit

Animatie. Daarbij denken velen toch al snel aan Disney, Toy Story of, vooruit, heel misschien aan Wallace & Gromit (wat overigens geweldig is - iemand die bedenkt dat een kip, om niet op te vallen, zich het best als pinguïn kan verkleden, verdient mijn eeuwigdurende achting).

Toch is Wallace & Gromit een zoetige comedy vergeleken bij het werk van Phil Mulloy. In een uiterst simpele stijl snijdt deze Brit maatschappelijke issues als racisme, conformisme en de strijd tussen de seksen aan. Klinkt zwaar, is onwijs grappig. Klik hier voor zijn film The history of the world - episode 16.

Klik! Amsterdam Animation Festival
Mulloy, als onafhankelijk animatiefilmer overladen met prijzen voor zijn werk, gaf gisteren in De Balie in Amsterdam een masterclass voor leergierige animatiefilmers. Dit in het kader van het KliK! Amsterdam Animation Festival, met afstand het leukste filmfestival van ons hoofddorp. Een verslag van mijn hand hiervan op de nieuwspagina (scroll naar beneden naar 'Festivalverslag in je moerstaal').

Mulloys motto: Most animation is shit.

* Bovenaan dit bericht ziet u een tekening van Mulloy voor zijn
Cowboys-serie.

dinsdag 15 september 2009

Read More links: a text block toggle hack for Blogger

What is a "Read More" link? On lots and lots of blogs, you will see a short piece of text usually with a teaser or a summary, and if you want to read more of that story, you click the "Read More" link. Why do this?

There is a very easy Read More hack for Blogger, but there are a few things wrong with it. It reloads the one post in the current window so the view on other posts is lost, the screen will flicker, and if you have a rotating banner like me, the banner will change. I didn't want that.

I wanted several additional texts that the reader can toggle on and off independently. Like so.

The solution is to use javascript. Being a newbie at Javascript, I first tried this hack here. It works, but you need to put in a dedicated on/off function in your template for each block that you want to turn on or off ('toggle', in the lingo). This is not very elegant, of course, plus it slows down your blog considerably.

I figured there had to be a better way: just one javascript function that you call with parameters. So I created one and it worked just beautifully in Chrome, and in IE as well.

But not in Firefox.

Well, Shit, as we say in Dutch.

Nevertheless, a decent Blog isn't worth that name if it doesn't show properly in the Big Three. So after some analysis & trial & error, I came up with a nice little script to put into your template one time and then call it lots of times from within any number of Blogger posts. Tried and tested in Chrome, Firefox and Internet Exploder.

You can see it in action above. The only thing you have to remember now is that each toggable text block must have a pair of link- and text-ID's that is unique across all of your blog. And yes, it does require a bit more code in the blog post itself. Who said Javascript was easy?

Click on the picture top right to get a screenshot of the code, or download the code snippets in a text file. There is a fair bit of explanatory comment. See for yourself!

Note: Loket Diversen is normally in Dutch only. This post is in English to accomodate the wider audience of Blogger users. And to attract readers. Ho hum.

12 October 2009: improved code snippet to show IDs and link texts in a more comprehensive way.

12 August 2010: updated link to code snippets.

zondag 30 augustus 2009

Terreur in de etalage

De foto rechts is een etalage van een modewinkel in het centrum van Utrecht, begin van dit jaar. De bivakmutsen zijn een beetje geretoucheerd om de spiegeling van de etalageruit weg te werken en de merknamen zijn onherkenbaar gemaakt, maar verder is er niks aan gefotoshopt. Er staan hier twee terroristen in de etalage, lekker stoer en macho maar onmiskenbaar terroristen. Niemand vond dat eng of aanstootgevend, iedereen liep er gewoon langs. De meeste mensen zal het niet eens zijn opgevallen.

Niet lang daarna noch ver daarvandaan nam ik de foto links. Deze stretch-boerka's bedekken alles en tegelijk verhullen zij niets. Een mooie paradox, op zijn minst, maar wat heeft dit met terreur te maken? Er zijn landen waar vrouwen verplicht zijn zich van top tot teen te bedekken en dat op zichzelf kun je beschouwen als een vorm van terreur. Maar een vrouw die het in haar hoofd haalt om in zo'n land over straat te gaan in een gewaad zoals in deze etalage, kan rekenen op dood door steniging. Als dat geen terreur is, dan weet ik het niet meer.

Etaleurs zijn geen kunstenaars. Etaleurs moeten blikvangers maken, dat is hun taak, en onze blik werd gevangen dus die taak is goed volbracht. Maar net als kunstenaars geven deze etaleurs, bewust of onbewust, een weerspiegeling van de tijd waarin we leven. Of dat in deze twee gevallen ook de bedoeling was is niet bekend. Ik zie het er in en ik zal de enige niet zijn, maar oordeel vooral zelf.

Ik meen echter zeker te weten dat de ontwerpster van dit kledingstuk voor peuters zeer beslist niet de bedoeling heeft gehad om een bomgordel te ontwerpen. Toch zie ik die er in en ik ben niet over één nacht ijs gegaan met deze foto: diverse andere mensen, allemaal nette, aangepaste en respectabele burgers, zagen het ook. Uit zichzelf. We vroegen ons nog wel af of deze stootkussentjes ook echt zijn bedoeld als stootkussentjes want een peuter die voorover valt landt meestal niet op de buik maar op de handjes en de knietjes, maar verder, nee, duidelijk en onmiskenbaar een bomgordel.

Of de ontwerpster misschien onderbewust een bomgordel in het ontwerp heeft verwerkt is nooit met zekerheid te zeggen. Men ziet het er gemakkelijk in, dat is wél aangetoond. We kijken er nog wel van op, maar we houden blijkbaar ook moeiteloos rekening met de mogelijkheid.

Of nu de terreur zo steels onze gedachtewereld insluipt, of dat die daar al latent aanwezig is en weinig impuls nodig heeft om naar voren te komen, dat is voer voor psychologen en daar doe ik verder geen uitspraken over. Feit is wel dat het zogenoemde islam-terrorisme in de afgelopen decennia iedere week weer een aantal maal het nieuws haalde en we kunnen er van uitgaan dat dat voorlopig zo blijft. Ik denk dat het onze gedachtewereld onwillekeurig beïnvloedt en ik denk dat je een deeltje van die invloed terugziet in deze etalages.

De boodschap? Stomp niet af.

maandag 24 augustus 2009

Deur

Ingrediënten

  • een digitale fotocamera
  • een mobiele telefoon om het geluid mee op te nemen
  • Audacity open source geluidsbewerkingssoftware
  • Windows Movie Maker
  • een deurbelknop, twee magneetjes

woensdag 19 augustus 2009

Echoklik: hoverfiets

- De creatieve knutselaar stijgt in aanzien. Lijkt me een duidelijk waarneembare trend. Zoals deze meneer, maker van een werkende hovercraft aangedreven door hemzelf. Je vraagt je af wat er gebeurt als je Astana op dat ding zou zetten.
- Wie?
- Astana.
- Wie is dat?
- Winnaar van de Tour de France 2009.
- Oh. Nou, dat hou ik niet bij hoor. Geen tijd voor. Ik knutsel liever.
- Die hoofdredacteur van Wired, Chris Anderson, die steekt zijn passie voor modelvliegtuigjes ook niet onder stoelen of banken. Unmanned Aerial Vehicles. Joe Ee Vie's. UAV's.
- Klinkt als Es Joe Vie's.
- ja maar UAV's zijn leuk en SUV's niet.
- Ja. Maar knutselaars zijn geen nerds meer, bedoel je?
- Nou nee, de nerd is niet eng meer, eerder. Hip, zelfs.
- Hm. Nou, kweenie. De gemiddelde techneut wordt nog steeds als een soort alien sjamaan gezien, volgens mij.
- zou het?
- Ja, maar maakt niet uit. Ik knutsel toch wel lekker door.

foto: Geishaboy500, gebruikt onder Creative Commons licentie

donderdag 13 augustus 2009

Kijkcijferkanon

UPDATE 21-2-2010: Danny Trubert is sinds eergisteren voortvluchtig.

Onze sitemeter wijst aan hoeveel bezoekers zich melden aan Loket Diversen, en hoe ze hier komen. Wat blijkt? De Scheveninger Danny Trubert, die we twee jaar geleden bespraken in dit artikel over verdachtenbescherming zorgt nog elke week voor veel kijkcijfers. Wie hem googelt krijgt Loket Diversen bovenaan. Dat is geen opzet, dat is bij toeval zo ontstaan. Nu vind je van alles & nog wat bij Loket Diversen, maar een sensatieblog willen we niet zijn. Echter wie zoekt willen we wel helpen.

De toen 16-jarige Danny is op 18 oktober 2007 veroordeeld tot een jaar jeugddetentie en tbs, voor een steekpartij die fataal afliep voor de 25-jarige Pascal Triep. We tekenen hierbij aan dat TBS de enige manier is om iemand letterlijk levenslang in detentie te houden. Zo werkt TBS.

Een filmpje van de momenten na de steekpartij, gemaakt met een mobieltje door een buur en gepost op Geenstijl, zorgde voor veel ophef en stemmingmakerij. Nog steeds is dat filmpje daar te vinden en ook daar zorgt het blijkbaar nog steeds voor hoge kijkcijfers: je moet eerst reclame bekijken voordat je het filmpje te zien krijgt. Reclame voor de Staatsloterij, wrang genoeg, want de kans dat je een mes tussen je ribben krijgt is immers vele malen groter dan de kans op de hoofdprijs in de Staatsloterij.

Maar goed. U kwam voor dat filmpje? Via AD is het nog steeds niet meer te zien. Via GeenStijl nog wel, nog steeds voorafgegaan door reclame. Meer zeggen we niet.

Foto van Flickr user 710928003, gebruikt onder Creative Commons licentie

maandag 10 augustus 2009

Echoklik: Google Health als EPD

Friezen mogen kiezen: EPD in Google Health of Microsoft Healthvault, rapporteert NRC. Uw razende reporter prevaleert Google boven Microsoft, maar zou liever zien dat alles eerst grondig wordt getest door vakbekwame en onafhankelijke hackers. De beste testers op de beste plaats!

zaterdag 8 augustus 2009

Vakantiefoto's Crisis 2009

Boris en Annemiek moesten hun jaarlijkse trektocht downsizen..een mini met een mini-caravan erachter.. en Kees en Mien hebben een gratis standplaats voor hun camper gevonden, met winkels in de buurt, lekker in het zonnetje en toch mooi uit de route van de surveillanten. Proletarisch Camperen
(klik erop voor een groter plaatje)

dinsdag 4 augustus 2009

Echoklik: Biologische producten zonder BTW

Vlees, melk en eieren van dieren die een normaal leven hebben gehad wordt een stuk goedkoper zonder BTW, en kan dan ook beter concurreren met de bioindustrie. Iedereen is tegen kistkalveren, plofkippen, en hormonenvlees, maar toch ligt de buurtsuper er nog vol mee. Het kan anders. Teken de petitie!

maandag 3 augustus 2009

Diervriendelijk veevervoer

Dat vee nog altijd onder erbarmelijke omstandigheden krankzinnig vaak en langdurig wordt vervoerd is allang geen nieuws meer. Terwijl het zo makkelijk anders kan. Het principe is heel eenvoudig: laat het dier al etend, in zijn eigen tempo, wandelen naar de plaats van bestemming.

Eerst graasvee. Men neme flink veel rollen graszoden (figuur 1) Figuur 1: Flink wat rollen graszodenop een vrachtwagen of (beter) op een bakfiets (in verband met het milieu). Plaats nu het dier met de voorzijde richting bestemming en rol de graszoden uit in diezelfde richting, één voor één, aansluitend en in elkaars verlengde.

Het dier zal nu automatisch het aldus uitgerolde pad al grazend gaan volgen (figuur 2), mits natuurlijk gewaarborgd dat ófwel het zodengras veel lekkerder is dan enig naburig gras, ófwel dat dit laatste er niet is.

Tip: bij voldoende lange trajecten kan men eerder gegeten en weer aangegroeide zoden van reeds afgelegd traject ophalen en hergebruiken. Dat scheelt zoden en zet dus zoden aan de dijk.Figuur 2: Het graasvee loopt zelf in de gewenste transportrichting

Voor varkens neemt u doorgedraaide appels, wat altijd nog gezonder is dan de etensresten van Van Der Valk die u via uw schnitzeltje weer binnenkrijgt. Het voordeel van hergebruik geldt hier niet, maar doorgedraaide appels kosten bijna niets. De appels legt u uiteraard in een "kleinduimpjespoor" in de juiste richting.

Voor pluimvee strooie men overtollig plantenzaad en ander regulier kippenvoer in de transportrichting. Van belang is hier dat men een route kiest waarlangs een maximumsnelheid van 50 km/u niet overtreden kan worden zonder de overtreder een wandelende nier te bezorgen - wij doelen hier op slecht wegdek (België!) en hoge verkeersdrempels om de 50 meter. Anders riskeert men met name in de vroege uren voor de ochtendspits te veel doodgereden kippen. 's Ochtends vindt u immers altijd de meeste dierenlijken langs de weg? Die zijn dan namelijk een uurtje eerder doodgereden door amateur-autocoureurs, werkzaam in sectoren waar men vroeg pleegt te beginnen: de bouw, managementconsultancy, en dergelijke.

Een onmiskenbaar gunstig neveneffect van deze methode van veetransport is daarenboven de ongemeen onthaastende werking ervan. U keert terug naar een natuurlijk tempo.

maandag 27 juli 2009

Echoklik: Animatie in zand

Ook de Oekraïne heeft talent, uiteraard zou je zeggen, maar dit is toch bijzonder. Ze heet Kseniya Simonova, is 24 jaar en ze won de wedstrijd dit jaar. Met dank aan Viris voor de tweet.

donderdag 23 juli 2009

Echoklik: Never gonna give you up, Teen Spirit

Mashup Extraordinaire: Rick Astley zingt zijn monsterhit met begeleiding van Kurt Cobain & Co. Leuk!

Dat Never Gonna Give You Up zo'n eigen leven zou gaan leiden had Rick ook niet durven vermoeden. Wist u al wat Rickrolling is? Dan bent u waarschijnlijk rond de dertig en vers afkomstig uit de US van A. Wij zagen het laatst voor het eerst op XKCD, maar Wikipedia heeft er al een volwassen lemma over. Rickrolling is iemand via een weblink die in de context van het artikel lijkt te passen (bijvoorbeeld http://www.USA_webjargon.com), leiden naar - u begrijpt het al.

zondag 19 juli 2009

Blogger hack: knoppen voor Twitter en NuJij

Geek en nerd Niek en Geurt zijn weer bezig geweest: we hebben een Twitter-knop en een NuJij-knop onderaan elk bericht. Wat is daar de lol van? Met een enkele muisklik kun je via Twitter respectievelijk NuJij wereldkundig maken wat je hier gelezen hebt. Probeer maar!

Het basismateriaal voor deze twee hacks komt van Blogger Buster, om precies te zijn de stukjes inzake een Tweet this-button en een Digg it-button. Maar die code hebben we wel drastisch moeten aanpassen voor het (ahum) strakke resultaat hieronder.

De code die NuJij zelf geeft werkt overigens niet op Blogger/Blogspot. Wie geïnteresseerd is in code die wél werkt is van harte welkom om te reageren via de knoppen hieronder.

De foto is van xcaballe via Flickr gebruikt onder een Creative Commons licentie

zondag 12 juli 2009

Echoklik: automobilisten kunnen nog wel wat leren van mieren

Worden mieren een meme? (Wat is een meme? Net zoiets als een buzzword maar dan wat serieuzer.) We hadden het eerder deze week al over mieren, ter zelfde tijd werd in The Economist betoogd dat automobilisten nog wel wat kunnen leren van mieren. Als auto's onderling hun plaats en snelheid zouden communiceren en hun eigen snelheid daarop zouden aanpassen zou dat de doorstroming aanzienlijk bevorderen.

Daar zit wat in, maar automobilisten denken alleen maar aan zichzelf terwijl mieren helemaal niet denken maar doen, volledig ten dienste van de kolonie.

Uw verslaggever deed een duit in het zakje, en kreeg zowaar enige bijval. Zoek naar RolfBly in de reacties.

donderdag 9 juli 2009

Boek(vormig tijdschriftartikel): Emergence

Wat hebben mierenkolonies, hersencellen en internet met elkaar gemeen? Het zijn alle drie voorbeelden van het verschijnsel dat uit een massa simpele elementen iets kan ontstaan dat zich collectief veel intelligenter gedraagt dan de individuen in de massa ooit zouden kunnen. Dat heet emergence, opkomst, omdat de organisatie van onderaf uit de massa komt, en niet van bovenaf door een centrale macht wordt opgelegd.

Dit alles wordt haarfijn uit de doeken gedaan in het gelijknamige boek van Steven Berlin Johnson, van wie we eerder ook The Ghost Map bespraken. Emergence verscheen overigens al in 2001. We bespreken het hier omdat we er in de komende tijd naar zullen terugverwijzen, niet omdat we actueel willen zijn.

Een greep uit de inhoud. Een enkele mier weet maar bar weinig, maar een mierenkolonie is een strak georganiseerd organisme. Op bezoek bij een mieroloog leren we dat mieren communiceren via geursignalen, ook wel feromonen, en dat ze een simpele maar doeltreffende instructieset kennen. Je ziet een vuilstortplaats ontstaan in een uithoek van de kolonie, zo ver mogelijk van het centrum vandaan. De individuele mier herkent afval en weet: "afval moet ver weg" en ze communiceert met haar collega’s de plaats die goed ver weg is. Maar in een andere uithoek van de kolonie onstaat een berg mierenlijkjes. De mier weet dus ook: "dooie mier moet ook ver weg, maar is geen afval".

Telefoonmaatschappijen hebben decennia lang geworsteld met wat bekend staat als het handelsreizigersprobleem: je moet langs een aantal steden, knooppunten in telefoonnettaal, maar via de kortst mogelijke route. Met meer dan een handvol steden wordt het aantal mogelijke routes al snel zó groot dat er niet meer tegenop te rekenen valt. De oplossing bestaat nog niet zo lang. Je stuurt een flink aantal pakketjes lukraak het netwerk op. Die pakketjes zoeken een weg en, belangrijk, sturen informatie over hun route en hun reistijd terug naar de startplaats. Vervolgens geef je die informatie mee aan een nieuw salvo pakketjes, die zoeken opnieuw hun weg. Dat herhaal je een aantal keer. Op die manier ontstaan er als het ware geursporen langs de meest efficiënte routes, hoe sterker de geur, hoe efficiënter de route. Dit systeem past zich bovendien automatisch aan wanneer de omstandigheden veranderen, bijvoorbeeld bij congestie.

Die geursporen, daar gaat het om. Internet is er groot mee geworden. Johnson haalt Slashdot aan als één van de eerste blogs waar je berichten kon filteren op het aantal reacties dat erop kwam. Lees uitsluitend de berichten met 5 of meer reacties en je hebt de belangrijkste te pakken. Op dezelfde manier werkt Amazon: "lezers die dit boek kochten, kochten ook deze andere boeken". De knop "soortgelijke sites" in Firefox is net zoiets, en natuurlijk Twitter. Dat bestond nog niet toen Emergence verscheen, maar de principes van Twitter worden er al wel in beschreven.

Emergence verscheen om en nabij 9/11, het is geschreven voordat de dotcombubbel uiteenspatte. Je kunt dus gerust stellen dat Johnson behept is met een heldere kijk op de toekomst. Verfrissend en ook heel leuk is dat hij van alles en nog wat onderzoekt, hij kijkt over het hele gamma van wetenschappen heen en pikt er dingen van zijn gading uit.

Toch is Emergence geen meesterwerk zoals The Ghost Map dat wel is. Dat komt doordat Johnson te vaak aan name dropping doet zonder uit te weiden wat die naam nu precies heeft bijgedragen aan het betoog. Die zou je dan even willen googelen, maar het leven is al gefragmenteerd genoeg. Ik wil het volledige verhaal in dat boek lezen en mijn concentratie niet onderbreken met gegoogel, hoe nuttig dat ook moge wezen. Het boek wordt er beduidend slechter leesbaar van en ook nodeloos gedateerd. Maar neem dat dan maar voor lief, want dit boek mag u eigenlijk niet missen. Voor zover we konden nagaan is het niet vertaald in het Nederlands.

Uitgebreide recensies zijn er van The Guardian en meer dan 80 op Amazon, waar iemand terecht opmerkt dat Emergence leest als een tijdschriftartikel.

Emergence: the Connected Lives of Ants, Brains, Cities, and Software, Steven Johnson, Penguin Books, 2001, ISBN 978-0-140-28775-2

de afbeelding is van Flick gebruiker Pandiyan, gebruikt onder een Creative Commons licentie

dinsdag 7 juli 2009

PLoS: chimpansees betalen voor sex

Gezaghebbend en gratis: de Public Library of Science. Lees bijvoorbeeld hoe chimpansees met vlees betalen voor sex. De onderzoekers hebben 22 maanden lang een groep in het wild levende chimpansees gevolgd. Onafhankelijke chimpanseevrouwen copuleren significant vaker met chimpanseemannen als ze daar vlees van krijgen. De onderzoekers beschrijven het als een win-win-situatie: de mannen hebben vaker een succesvolle paring, de vrouwen verhogen hun voedselinname zonder dat ze daar zelf de risico's van het jagen voor hoeven te nemen. De soort is er duidelijk bij gebaat.

Tot zover de sex. Het stond boven deze post omdat het oog eraan blijft haken. Of u daar nu bent ingetuind of niet, wees welkom en lees vooral verder.

Want belangrijk van PLoS is dat er, net als bij Wikipedia, aan wordt bijgedragen op vrijwillige basis en iedereen mag naar hartelust stukken en plaatjes kopiëren zolang de bron maar wordt vermeld.

Zo ziet de toekomst van kennis er uit. Het boek zal niet verdwijnen, maar samenvattingen en artikelen worden beter toegankelijk. Filter artikelen op "meest bekeken" en je kunt geïnformeerd over de meeste dingen meepraten. Alleen de juweeltjes die niet de aandacht van de massa trekken merk je dan niet op. Dat kan een nadeel zijn.

Waarom zou je nog een krant lezen? Omdat PLoS oneindig veel meer leesvoer aanlevert dan een normaal mens verstouwen kan, en een krantenredactie de krenten voor je uit de pap pikt. Maar hoe doet die redactie dat? Door persagentschappen en buitenlandse media af te grazen naar pakkende kopjes. Wat min of meer dezelfde filtering is als "meest bekeken". Volg een paar blogs met een paar RSS feeds en je ziet nieuws over internet hoppen en vroeger of later dan ook in de krant verschijnen.

Papier leest lekkerder. Dat wel.

Mogelijk gemaakt door Blogger.