zondag 30 oktober 2011

Niek en Geurt - geek en nerd - watchen Google, Facebook en Joodse humor.

- Ze gooien code search d’r uit!
- Huh?
- Google. Draait code search de nek om. 't Staat stof te vergaren, schijnt. Moet plaats maken voor nieuwe dingen.
- Maar, maar, als ze dat doen kunnen ze toch straks niet meer aan fatsoenlijke programmeurs komen?!
- Nou, de hedendaagse programmeur googelt zijn code bij elkaar, dat gaat prima. Die heeft code search niet echt nodig. Maar er staan handige dingen op. De essentie van wat je moet weten op drie schermen, dat werk.
- Ja precies. Raar hoor. Zou het niet gebruikt worden?
- Kweenie. Ik keek ook maar af en toe, eigenlijk.
- Als Google ergens mee stopt, dan kan 't twee redenen hebben. Óf het was een flop..
- Zoals Buzz. En Wave. Plus, zou dat echt wat worden? Komt wel vriendelijker over dan Facebook. Dat wordt wel steeds eviller. Echt! Kwam erachter dat ik overal gevolgd word als ik niet uitlog. Bleek dat er een laag privacy-instellingen bijgekomen was, die ongevraagd open was gelegd. Niet te vertrouwen, die Suikerberg.
- O, dat doet me denken. Waarom beantwoordt een Jood een vraag altijd met een wedervraag?
- Wat heeft dát er nou weer mee te maken?
- Nou, Zuckerberg, dat is een Joodse naam, zo kom ik er op. Weet jij waarom een Jood een vraag altijd met een wedervraag beantwoordt?
- Weet je dat ze dat ook echt doen, vaak? Had ik Moshe aan de telefoon, of Avram, of Zvika, dan vraag ik iets, vragen ze eerst waarom ik dat wil weten, of waarom dat belangrijk is.
- Precies. Dus: Waarom beantwoordt een Jood een vraag altijd met een wedervraag?
- Waarom zou een Jood een vraag níet met een wedervraag beantwoorden?
- O, je kende 'm al?
- Hoezo?
- Laat maar. Anyway, de ándere reden dat Google iets de nek omdraait, dat is als 't aan zijn eigen succes ten onder gaat.
- Vertel!
- Nou, zoals met de Translate API. Machinevertalingen op basis van statistiek, was dat. En die API, dat was te gek. Pleur je een URL of een tekst naartoe, kreeg je een vertaling terug. Enorm succes.
- Nou fijn hoor. Spam in kromspraak in je moerstaal, kregen we toen.
- Precies, dat was het probleem. Er kwamen zoveel machinevertalingen op het web dat die gingen domineren. En Translate was zelflerend, maar hij moest dan wel kunnen leren van góede vertalingen, niet van zijn eigen shit. Dus toen liep de kwaliteit van Translate achteruit. Zijn vertalingen werden slechter, in plaats van beter. Dat was niet voorzien.
- Ik vind dat toch knap hoor, wat ze bij Google allemaal doen met die enorme hoeveelheden data.
- Jaa, vind ik ook. En ik vind het dan ook best sympathiek dat ze het dan ook gewoon killen, als het misbruikt wordt.
- Ja. Maar die paar pagina's code search, dat kan ze toch de kop niet kosten?
- Ik snap het ook niet.
- Zouden ze dan toch een beetje evil worden?
- Kweenie. Zou wel erg stom zijn. Maar ze worden wel minder lief. Zakelijker. Lijkt het.
- Ik zie regelmatig ex-googlers. Die zijn dan iets in de non-profit gaan doen, of een startup, of zo. Dan hadden ze het bij Google toch niet echt naar hun zin. Te commercieel, denk ik.
- The best minds of my generation are thinking about how to make people click ads. That sucks. Dat zei de man die precision advertising gemaakt heeft voor Facebook. Jeff Hammerbacher, toen 23 jaar, afgestudeerd wiskundige. Harvard.
- Tja. De westerse wereld raakt verdeeld in mensen die in advertenties trappen, en mensen die dat niet doen.
- Ja, dat is zo. Een vriendin van me, zei dat. Die advertenties in Gmail, ik zie ze niet meer, zei ze.
- Nee, klopt, ik ook niet.
- Aha. Jij bent immuun voor de verleidingen van advertenties?
- Nou.... ik ga liever af op ervaringen van anderen. En schreeuwerige advertenties heb ik de schurft aan.
- Dan behoor je tot een elite. De meeste mensen zijn willoze slachtoffers van advertenties. Daar doen ze het voor. Daardoor kan jij gratis blijven gmailen, en al die andere dingen gratis blijven doen op het web.
- Zou het?
- Ja. Het Cyberlompenproletariaat, heet dat. Orwell, die zei het ook al.
- The power lies in the proles, bedoel je.
- Precies. Dat heeft Google goed begrepen.
- Is Google dan tóch evil? Stiekem?
- Dat kun je zo niet stellen. Een bedrijf moet winst maken, anders overleeft het niet.
- Nou, ik ga mijn Gmail maar eens backuppen. Je weet maar nooit.

<de volgende morgen>
- Hee, moet je zien. Koders.
- tistat?
- een alternatief voor Code Search. Met dank aan @kopstukken.
- Wie?
- Laat maar. Je mist wat hoor, als je niet twittert.

donderdag 13 oktober 2011

Voederhuisje

Een korte film over de dieren bij het voederhuisje aan de boom in onze achtertuin.

Noem het Attenborough'tje spelen. Ik heb grenzeloze bewondering voor Sir David en die is er bij het maken van dit filmpje bepaald niet minder op geworden.

Kijktip: beeldvullend zie je meer. En mis het gesproken commentaar niet.

The Making Of

Deze filmopnamen zijn gemaakt met bewegingsdetectie: zodra er iets beweegt in het blikveld van de cameralens, begint automatisch de opname. Verwacht daar geen intelligentie van. De schaduw van een tak die beweegt wordt gefilmd. Om een idee te geven, in meerdere weken verspreid over een maand of vier zijn er in totaal 2000 clips automatisch geschoten. 96 daarvan hadden de gewenste levende wezens erop, dus niet mijn huisgenoten, de buurvrouw of mijzelf. Daar is een selectie uit gemaakt.

Heb je die 2000 allemaal één voor één bekeken?
Nee. Je ziet aan de grootte van de clip en aan het tijdstip wel ongeveer of je iets nader moet bekijken. Op een winderige dag beweegt er veel en kort, dus dat geeft tientallen kleine clipjes vlak na elkaar waar je niets aan hebt, maar dat zie je dan ook meteen.

Durfde je de camera zomaar dagenlang in weer en wind te laten staan?
Eerst stond de camera redelijk droog onder de dakrand, of gewoon binnen. Maar zo weinig cameraposities werd een beetje saai. Toen heb ik een soort abri'tje voor de camera gemaakt van een plastic HEMA-doos, met een lang verlengsnoer, zie de foto's hieronder.










(klik voor een groter plaatje)

zondag 2 oktober 2011

Revised infographic of the world's largest photo libraries

On 15 September 2011, a company called 1000memories blogged about the amount of photos on our planet. In this very interesting article, the author presented the pink infographic shown here on the right (click on it for a larger image). You see the size of the Library of Congress's photograph collection, almost invisibly small compared to the amount of photos on facebook.

The image went viral, as they say. It was picked up in blogosphere and penetrated powerpoint presentations at conferences as well. Google 'facebook flickr library of congress' and you'll get the picture (pun intended).

The article, by Jonathan Good, is well-researched and the graph is truly powerful. Also, he lists his sources, so we can verify that his numbers are true.

Then, looking at the numbers and looking at the graph a couple of times, it suddenly struck me. The proportions can't be right.

Do the math

Facebook 140 billion140.000.000.000 374.166 100
Flickr 6 billion6.000.000.000 77.460 21
LoC 14 million14.000.000 3742 1

Good's graphic represents the number of photos (a one-dimensional thing) as a square, a surface (a two-dimensional thing). There's nothing wrong with that, in fact it's a good way if you want to see something really big in proportion to something much much smaller. 1000memories are based in the US, so we can safely assume that '140 billion' is 14 with 10 noughts. (If they were French, it would have been 3 more noughts). And, he says, Flickr has 6 billion and the Library of Congress (LoC) has 10.000 times less than facebook, i.e. 14 million. So far so good.

Now, if you want to draw those numbers as squares in the proper proportions, you have to know the length of one side of each of those squares. That's easy: just take the square root of those numbers. That's the fourth column. Next, you divide them all by the smallest result to get the proportions relative to one. Thus, facebook is a square with sides of 100, Flickr is a square with sides of 21 and the LoC is a square with sides of 1.

Now, on a computer screen, you work in pixels. A single pixel is rather small, so let's scale it up by 5, to get a square of 500 x 500 for facebook, one of 105 x 105 for Flickr and one of 5 x 5 for the LoC. That looks something like this:

Still a spectacular difference. But not as dramatic as the pink one, I think you'll agree.

Again, I have nothing against Jonathan Good's article. His point is clear and well-put: we are witnessing an explosion of images, so let's not forget that we need good ways to keep the images we cherish. As for the pink graphic, there is no harm done. People make mistakes, that's why they put erasers on pencils.

But I couldn't find any record of anyone else noticing the error. I can't imagine I'm the only one who noticed, but would I really be the only one who noticed and wrote it down?

I find that strange. The image took off to lead a life of it's own, it was quoted and copied by many people, reputed people such as UK Collections Trust CEO Nick Poole and Saatchi & Saatchi Media Strategist Yi Chen.

How can that happen? There's only one answer to that: we are gullible beings. An image doesn't need to be correct nor true to life to have an influence. It can be totally wrong. What counts is it's impact. The more gripping, the more successful.

Maestro, music!

And while you're listening to that, you may brood over this annotated version of the pink graph that went viral.

Mogelijk gemaakt door Blogger.