donderdag 30 september 2010

verbod verhullende kleding nakend

Het nieuwe kabinet wil een algeheel verbod op de boerka en een verbod op hoofddoeken voor rechts- en wetsdienaren, aldus Trouw, zojuist.

Dat ik bij de apotheker word bediend door iemand met een hoofddoek vind ik alleen maar bemoedigend. Moslima's scoren steeds beter op school en daar moeten ze vooral mee doorgaan. Kennis is macht. Goed onderwijs is de sleutel tot onafhankelijk denken.

Studeren er moslima's rechten? Geen idee, zoeken we op.

Maar zo'n kutmarokkaantje met harddrugs in de koffer van zijn BMW moet gewoon rap in de bontkraag worden gevat, en waarom niet door een agente met een hoofddoek?

Nu moet ik toegeven dat ik niet gaarne het woord richt tot iemand die geheel, of op de ogen na, bedekt is met textiel. Feministen, en niet alleen zij, hebben meer dan een eeuw gestreden voor gelijke behandeling van vrouwen. Dus wat moet je dan vinden van mensen die het recht opeisen om middels kleding te benadrukken dat vrouwen juist ondergeschikt moeten zijn?

Als je het zo stelt: hetzelfde als wat je moet vinden van orthodoxe christenen met soortgelijke opvattingen. Wie behoefte hebt aan een robbertje vechten tegen de bierkaai kan net zo goed terecht in Spakenburg als in Mekka.

Maar toch. Het maakt wel uit of je iemands gezicht al dan niet kunt zien.

Moslima's zijn niet gek. Een boerka in Afghanistan is een manier om problemen te mijden. Een boerka in Amsterdam is een statement: "ik wil mij niet conformeren aan jullie maatschappij". Alsof je een punker in de jaren tachtig hoort.

Punkers wilden best de dialoog aan, als je even doorvroeg.

Je zou verwachten dat een Amsterdamse boerka-draagster genoeg lef heeft om haar keuze te motiveren en dus ook die dialoog wel aan wil gaan. Of dat ook werkelijk zo is, dat moet nog blijken. Het zijn er wat weinig om in aanmerking te komen voor het predikaat 'maatschappelijke groepering'.

Een verbod lijkt me dus nergens voor nodig.

Het is te vrezen dat dit kabinet niet dezelfde weg neemt als Balkenende I, dat na korte tijd krakelend en schermutselend uit elkaar sodemieterde. Wilders heeft daar lering uit getrokken en je moet toegeven dat hij het tot nu toe slimmer aanpakt: nergens verantwoordelijk voor, maar kan, en zal, alles en iedereen pootje haken als hem dat zo uitkomt. Dankzij gebrek aan gewicht valt hij omhoog.

Nou ja.

What goes up, must come down.

vrijdag 17 september 2010

Open brief aan NRC: oil spill bericht tendentieus

2 September in NRC Handelsblad: BP spendeert 93 miljoen aan reclame, drie keer zo veel als vóór de olieramp, onder andere aan

internetbedrijven waaronder Google om ervoor te zorgen dat bij het intikken van woorden als „oil spill” en „claims” de site van BP mede bovenaan kwam te staan. Bezoekers werden zo naar de website van het Britse concern geleid, en konden daar zien wat BP wel niet allemaal deed om de olieramp tot een goed einde te brengen.

Aldus de verslaggever van NRC.

Geen enkele zoekmachine garandeert dat zoekresultaten niet zijn beïnvloed. Ze beweren te streven naar most relevant on top. Geen mens kan verifiëren hoe objectief dat precies gebeurt, maar je moet constateren dat negatieve berichten niet worden verhuld. Dat doet vermoeden dat Google & consorten doen wat ze beloven te doen.

Het lijkt me kwalijk als BP, of wie dan ook, zoekresultaten zou flatteren.

vergelijkt u even mee?

Dus wij namen (opnieuw) de proef op de som en vergeleken zoekresultaten van Google, Bing, Yahoo en (vooruit) Duck Duck Go.

Geen van de vier leidt met "Oil spill" direct naar BP. Zoek je "pictures oil spill", dan geven ze vergelijkbare resultaten met de verwachte gruwelbeelden - geen reclame. "Oil spill claims" leidt wél naar BP, maar dat is zinvol: je kunt daar lezen hoe je het beste een claim indient. Aangezien zo'n claim hoe dan ook langs de advocaten van BP komt, lijkt mij dat het meest relevante antwoord op de vraag. Daar had BP niet voor hoeven betalen.

Dus wij vroegen de NRC-redactie waar de verslaggever zijn beweringen op baseert. Per omgaande werd ons medegedeeld dat onze vraag aan de betreffende redacteur was doorgestuurd. Dat was 6 september, daarna bleef het stil.

En de winnaar is..

Dus dan zelf maar op pad. Het meest relevante antwoord op onze vraag (gevonden met Google) was een bericht op Mashable, drie maanden (!) oud: links naar gekleurde BP-berichten verschenen wel bovenaan, maar duidelijk gemarkeerd als gesponsorde links. Iedereen die niet sinds hedenmorgen voor het eerst op internet zit weet dat die categorie niet objectief is, de rest kan het redelijkerwijs vermoeden.

Met deze tactische omissie scoort genoemde NRC-redacteur op de onderdelen Tendentieus, Onvolledig en Post-actueel. Betreft het een stagiair die zich warm loopt voor een carrière bij de Telegraaf?

Is dit nu wat ze bedoelen met "slijpsteen voor de geest"? Dat je zelf moet nagaan in hoeverre de berichtgeving volledig is?

Ik ben al meer dan vijftien jaar geabonneerd en ik weet niks beters, maar het valt me toch tegen.

zaterdag 11 september 2010

Echo van mooischrijverij

Enige tijd geleden nomineerde Floris Dogterom op dit blog een zin van Louis Couperus als de beste literaire zin aller tijden uit het Nederlands taalgebied:

Buiten weende de dooi aan de ramen.

Goede schrijvers zijn belezen; door veel te lezen ontdek je wat goed is en wat niet. Dus een bundeltje Poespas van Mooischrijver Des Volks bij uitstek, Simon Carmiggelt, gebonden, lichte waterschade, 50 cent, laat ik niet liggen. Prettig lichte kost, geschreven terwijl Nederland herrees uit de as van WO II.

Carmiggelt bewonderde Elsschot, dat is bekend. Of hij ook een voorbeeld aan Couperus nam? Wat dacht u van deze:

De bijna vergeten grauwe achtermiddag op de gracht kwam opeens weer met dichtgeplante regen aan het venster dreinen als een rekenschap eisende vrouw op een afschaffersplakkaat.

Hoort u de echo van Couperus? De waterkou dringt pardoes door het glas heen je botten in.

De vraag welke van de twee nu de betere schrijver is kan licht ontaarden in een potje vérplassen dat Loket Diversen niet accomodeert, maar dat afschaffersplakkaat behoeft enige toelichting.

Het betreft hier met zekerheid een affiche van de Vereniging tot Afschaffing van Alcoholhoudende Dranken. Daarop afgebeeld denk ik een vrouw die haar man komt verwijten dat hij het weekloon aan het verzuipen is. Carmiggelt kwalificeert dat als dreinen. Hij beschreef het Amsterdamse kroegleven uit ervaring en niet vanachter een kopje thee.

Dat hij Couperus gelezen heeft durf ik wel staande houden.

foto: rainy window van Erix! onder Creative Commons

Mogelijk gemaakt door Blogger.